У наш век, калі ўсё мяняецца з калейдаскапічнай хуткасцю, асабліва каштоўнымі здаюцца гісторыі, правераныя часам. Летапіс сям’і Скакун з аграгарадка Навасёлкі – менавіта такая.
26 снежня, "Кобрынскі веснік"/ Простая, чалавечная, сапраўдная. Як чыстая крыніца, якая б’е з зямлі дзесяцігоддзямі. Іх сустрэча магла б стаць сюжэтам для добрага кінафільма.
Сямнаццацігадовая Кіра, дачка афіцэра і парашутысткі, будучая студэнтка Віцебскай ветэрынарнай акадэміі пазнаёмілася з яе навучэнцам Валянцінам, якому было 22. Іскра ўспыхнула імгненна.
«Я адна ў мамы, і заўсёды марыла пра вялікую сям’ю, і каб у маіх дзяцей быў добры бацька, – успамінае Кіра Аляксандраўна. – Я адчула, што гэта менавіта ён».
Пачуццё не падвяло. Маладыя людзі пажаніліся 11 жніўня 1990 года. Іх шлюб стаў не перашкодай вучобе, а апорай. Праз год нарадзілася дачка Кацярына. Пазней – двое сыноў: Фёдар і Валянцін.
Сям’я расла, а разам з ёй рабіўся ўсё мацнейшым і іх саюз. З 1992 года іх жыццё непарыўна звязана з Навасёлкамі. Тут яны праходзілі практыку, гадавалі дзяцей, будавалі дом і кар’еру. Тут іх ведае кожны.
Валянцін Фёдаравіч сёння – старшыня Навасёлкаўскага сельвыканкама. Кіра Аляксандраўна – загадчыца мясцовага ветэрынарнага ўчастка. Абодва працуюць з людзьмі, штодня вырашаючы іх праблемы. І, магчыма, менавіта гэтая агульная місія – служэнне іншым – стала яшчэ адной цаглінкай у падмурку іх сям’і.
«Я знайшла плячо, якое мяне трымае, і адчуваю сябе побач спакойна, – дзеліцца гераіня. – Было цяжка, але з часам усё атрымалася, грунтуючыся на стаўленні адзін да аднаго».
Сёлета муж і жонка адзначылі палатнянае вяселле – 35 гадоў сумеснага жыцця. Іх гісторыя працягваецца ў дзецях і ўжо ў трох унуках: васьмігадовай Васілісе, двухгадовых Рамане і Ясеніі. На пытанне аб сакрэце такога доўгага і шчаслівага шлюбу пара, не дамаўляючыся, адказвае адным словам: разуменне. Уменне прайсці праз любыя нягоды разам, падтрымаць у самай складанай сітуацыі, не патрабуючы нічога наўзамен.
Гісторыя Кіры і Валянціна Скакуноў – не пра казачныя пачуцці або лёгкую бесклапотнасць. Яна пра ціхі, штодзённы выбар на карысць кахання, сям’і і вернасці. Пра тое, як з выпадковай сустрэчы можа вырасці цэлы сусвет – цёплы дом, напоўнены павагай, клопатам і радасцю.
Ірына АМЕЛЬЯНЧУК
Фота з архіва сям’і СКАКУН
Поделиться в соцсетях:
